Nooit meer naar buiten

De wereld wordt steeds onpersoonlijker. Deze ontwikkeling komt mede door de digitalisering en de veranderingen die er plaatsvinden. Mensen spreken elkaar steeds minder in real-life, ze groeten elkaar niet meer, in sommige steden weet men niet eens hoe hun buurman of –vrouw eruit ziet. Ik ben benieuwd hoe we er over 20 jaar bij lopen, of deze ontwikkeling nog verder gaat doorslaan of dat we door de initiatieven die er genomen worden toch nog goed terecht zullen komen.  Worden er nou echt gelukkig van of is het gewoon gemakzucht en luiheid?

Iedereen kent het beeld wel dat ik ga schetsen. Je zit in de trein om van A naar B te reizen. Het is stil in de coupee je kijkt om je heen en iedereen zit met zijn of haar hoofd naar beneden, ze zijn druk bezig op hun telefoons of andere schermpjes. Als iemand naast je iets aan je overbuurman vraagt word de persoon raar aangekeken. Soms als ik in een slecht bui ben betrap ik mij er ook op dat ik bezig ben op mijn telefoon maar eigenlijk is het erg onpersoonlijk en onaardig.

Door de komst van sociale media en de mobieltjes die steeds slimmer worden zijn we zo langzamerhand verslaaf geraakt aan onze telefoons. We kunnen er alles mee en met de tijd wordt het voor ons ook steeds toegankelijker. Even snel iets opzoeken op de smartphone tijdens een discussie of een routeplanner aanzetten in plaats van het gebruiken van een kaart. Het maakt het leven makkelijker, dat is waar. Maar waar is het gevoel van samen iets doen samen discussiëren over iets zonder perse het antwoord te weten. Ook kan ik me mateloos storen aan de mensen die heel de dag hun Facebook tijdlijn in de gaten houden. Is het zo belangrijk om te weten wat iedereen heel de dag aan het doen is? Moet je dat met de minuut weten of is een keer per dag kijken ook genoeg? Een ander gevalletje dat ons leven makkelijker maakt is Linked-In. Uiteraard helpt het mensen elkaar vinden online, maar eigenlijk is het gewoon een CV online zetten.

Heel vroeger toen de telefoon er nog niet was moesten we reizen om elkaar te spreken. Toen zagen we elkaar nog persoonlijk als we iets wilden bespreken. Ik wil niet zeggen dat het nu niet meer gebeurd want we zien elkaar nog wel maar de tijd is enorm veranderd. Met de uitvinding van de telefoon konden we elkaar bellen om iets te bespreken. Dit was makkelijk voor kleine vragen uiteraard. Bij de volgende ontwikkeling op het gebied van communicatie kon je elkaar berichtjes gaan sturen in de vorm van SMS. Tegenwoordig gaat het over internet het communiceren. Whatsapp en Hangouts zijn voorbeelden van deze chatachtige vormen van communicatie. Erg onpersoonlijk.

Mensen zijn het met me eens. Er zijn initiatieven om dit tegen te proberen te gaan. Laatst was er de ‘zeg-eens-hoi-dag’ op initiatief van Q-Music. Het is toch raar dat zoiets nodig is om op straat elkaar te begroeten als je iemand tegenkomt.

We moeten met z’n allen eens wat socialer gaan doen. Praat eens met een wildvreemde als je in de trein zit. Begroet iemand op straat gewoon. Ook als het geen ‘zeg-eens-hoi-dag’ is. Ga eens langs iemand om iets te bespreken in plaats van te chatten of te bellen. Kortom wordt wat persoonlijker met de medemens. Ik ben bang dat als we doorgaan met dit gedrag dat we straks allemaal kluizenaars zijn in ons eigen holletje die alleen maar communiceren over internet.

BRONNEN:

Marks, J. (sd). verslaafd aan internet, gamen, social media, het bestaat echt. Opgeroepen op november 10, 2014, van Psuchotherape en coaching Amsterdam: http://psychotherapieencoaching.wordpress.com/verslaafd-aan-internet-gamen-social-media-het-bestaat-echt/

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s